مشتركات فرق انحرافي مدعي مهدويت
75 بازدید
موضوع: امامت و مهدویت

فرق انحرافي، به ويژه آنان كه بابيت و مهدويت هستند مشتركات فراواني دارند كه از جمله به شش مورد از آنها اشاره مي كنيم:

۱. پنهان بودن سركرده فرقه از ديد عموم:
معمولاً سران فرق انحرافي از ديد عموم مردم پنهانند، چون اگر در انظار عمومي باشند، نقاط ضعفشان بر همگان روشن مي‌شود. نمونه آشكار اين بحث، علي محمد باب شيرازي است كه مدعي بابيت امام زمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) بود. او در ابتداي توسط حاكم شيراز دستگير شد و به انظار عمومي آمد و در حبس خانگي قرار گرفت تا در ميان مردم باشد. مردم رفتار را ديدند و گفتارش را شنيدند و بررسي كردند و در مدت كوتاهي همه به كذب ادعاي او پي بردند؛ ليكن با مرگ حاكم شيراز فرار كرد و به اصفهان آمد، از ديد مردم مخفي شد. اطرافيان او چنان برايش تبليغ كردندكه هر آن كس او را نمي‌شناخت گمان كرد امام زمان ظهور كرده است، از اين‌رو به سويش آمدند و در راهش جان دادند.
جالب است بدانيد پس از اعدام باب سفير روس با يك نقاش سر جنازه او حاضر شد و ازجسد بي‌جان او تصويزي تهيه كرد و به گونه وانمود شد كه او مهدي موعود بوده و شهيدي مقدس است.

۲. شيوه‌هاي مشترك در استناد به آيات و روايات:
همه فِرقي كه از اسلام منشعب شدند، در استناد به آيات و روايات يا در پي تحريف لفظي يا معنويند، از اين‌رو دست خود را به تقطيع، تأويل و باطن‌گرايي مي‌آلايند؛ يعني با كم و زياد لفظي يا معنوي، يا آيه و روايت را تكه تكه مي‌كنند و قسمتي را به قسمت ديگر مي‌چسبانند تا معناي ديگري بدست آيد، يا تأويل و باطن را به ميان مي‌كشند و مي‌گويند معناي ظاهري مراد نيست و معناي حقيقي نزد ماست… براي اين مورد نيز نمونه‌هاي فراواني از فِرق مختلف وجود دارد كه مي توان در مقالات �شيوه استناد بابيت و بهائيت به حديث سنه ستين� يا �شيوه استناد بهائيان به حديث لوح� و … مشاهده كرد.
در غير آيات و روايات نيز نمونه‌هايي هست، براي نمونه اسماعيليه به حدي باطن‌گراست كه معناي ظاهري را به كلي نفي مي‌كند و وضو را به معناي امام و تيمم را به معناي نائب امام معرفي مي‌كند.

۳. ادعاهاي پلكاني:
معمولاً سران فرق انحرافي به يك عنوان بسنده نمي‌كنند؛ براي نمونه علي محمد باب از ادعاي ذكريت به بابيت و از بابيت به مهدويت و نبوت و الوهيت رسيد. او در سال‌هاي ۱۲۶۰ تا ۱۲۶۴ تنها ادعاي ذكريت و بابيت دارد، ليكن از سال ۱۲۶۴ تا ۱۲۶۶ كه به چهريق و ماكو منتقل مي‌شود، از امامت و نبوت و الوهيت دم مي‌زند. اين وجه اشتراك در مدعيان امروز نيز وجود دارد كه دم از يماني بودن و فرزند امام زماني مي‌زنند و سپس مهدي مي‌شوند و از قائم آل محمد و منجي موعود بودن خود سخن مي‌گويند.

۴. عقل‌گرايي افراطي يا نفي عقل:
مدعيان دروغين بسته به نوع ادعاي خود، يا عقل‌گراي افراطي هستند مثل اسماعيليه و بابيت و بهائيت يا عقل را به كلي نفي مي‌كنند و مي‌‌گويند عقل ما ناقص است و توان فهم ندارد و اخباري مي‌شوند، مثل جرياني مدعي يماني.

۵. زير سئوال بردن رسالت فقها و علما:
اينان از ابتدا به ويژه از عصر غيبت با علما كه نائبان عام حضرت حجت هستند، مشكل داشتند، زيرا علما مانع دستيابي سران فرق به اهدافشان بوده‌اند. به ويژه از عصر قاجار به اين طرف كه بسياري از فرق با رسالت رودر رويي با علما و جايگزين علما شدن ساخته و پرداخته شدند. روس و انگليس بابيت و بهائيت را به عنوان مهدي موعود و امام زمان شيعه ساخت و در ايران مستقر كرد تا سكان هدايت مردم را از دست علما بگيرد و امروزه نيز مدعيان ظهور كرده‌اند كه با نفي جايگاه علما در پي غصب جايگاه آنانند تا به رسالت خود، يعني نابودي مذهب با به كارگيري مذهب دست يابند.

۶. ادعاي منجي بودن:
مدعيان دروغين با سوء استفاده از انديشه مهدويت، مشكلات افراد و جامعه را بزرگ مي‌كنند و با جذب افراد كم ظرفيتي كه از مشكلات خسته شده‌اند، مردم را از ادامه راه مأيوس كرده و با وعده و عيد به سوي خود بكشانند. آنان خود را منجي حل مشكلات مردم معرفي مي‌كنند و به گونه‌اي وانمود مي‌كنند كه تنها راه نجات آنان هستند…

منبع: پايگاه جامع شناخت بهائيت